چند سال قبل در خانه نشسته بودم و برنامه شبکه مازندران را تماشا می کردم که در آن برنامه ای دیدم از یکی از روستاهای نزدیک شهر خودم. این برنامه از سنتی مذهبی و ریشه دار در میان مردم روستا صحبت می کرد و وقتی سابقه آن را بیان کرد، تعجب کردم که چطور رسمی این قدر کهن حتی در میان مردم شهرستان نکا هم شناخته شده نیست.

اما شرح شیلان
در روستاي آبلو از توابع شهرستان نکا در استان مازندران، سنتي کهن وجود دارد که روستائيان آن ديار آن را شيلان‌ (به کسر شين و سکون ياء) مي خوانند. گفته مي شود اين رسم بين 500 تا 600 سال قدمت دارد و رسمي است که بنا بر اعتقاد مردم آبلو، منبعث از ايمان مذهبي و توکل بر خداوند است. اين سنت کهن ابتداي بهار هر سال (قبل از شروع فصل کشاورزي) و آخر تابستان‌‌ (پس از برداشت محصول) اجرا مي شود. اين سنت که تمامي مردم روستا در آن شرکت مي کنند، نوعي توسل و تشکر از خداوند منان براي داشتن سال زراعي پربار است.
آن طور که نقل مي کنند، پيش از شروع فصل کشاورزي، مردم روستا طي يک مراسم مذهبي به زيارت اهل قبور مي روند و محل تجمع آنان مزار امامزاده اي است که در قبرستان روستا مدفون است. مردم در اين مراسم دعا مي کنند و از خداوند ،‌برکت محصولات کشاورزي را طلب مي کنند و در نهايت هنگام ظهر، هر خانواده اي غذايي طبخ مي کند و به محل تجمع (که در همان قبرستان است) مي آورد و همگي ناهار را در همان محل صرف مي کنند و اين پايان مراسم است.
متأسفانه نتوانستم اذکار و اوراد اين مراسم را دريابم ولي محتواي کلي مراسم دعا و توسل و عبادت خداوند بزرگ است. اين مراسم عينا در انتهاي شهريور ماه نيز برگزار مي گردد با اين تفاوت که در مراسم دوم به جاي دعا براي برکت محصول ، سپاسگذاري و شکر خداوند، محتواي مراسم را تشکيل مي دهد.
آنها معتقدند که مقام تسليم هم بايد در مراسمشان نمود داشته باشد. اذا اگر سال کشاورزي خوبي را پشت سر نگذاشته باشند، باز هم اين مراسم را در انتهاي برداشت محصول برگزار مي کنند تا هم سپاس و هم تسليم خود را در برابر اراده خداوند بزرگ نشان دهند.
اين مراسم هر سال دو بار انجام مي پذيرد و مردم آن را به صورت يک سنت مقدس، سينه به سينه حفظ کرده اند.